halkçılık
 
              "Bizim gözümüzde çiftçi, çoban, amele, tüccar, sanatkar, asker, doktor ve sonuç olarak herhangi bir sosyal kurumda çalışan bir yurttaşın hak, yarar ve özgürlüğü eÅŸittir."

              "Türkiye Cumhuriyeti'ni kuran Türkiye halkına, Türk Ulusu denir." Bu tanımlamanın içinde halk ile ulus birbiri içinde kaynaÅŸmış ve bir bütünü oluÅŸturduÄŸu açıkça görülmektedir. Atatürk, ulusumuzun bütün kesimini "halk" olarak kabul etmiÅŸtir. Atatürk: "Türk Ulusu, halk yönetimi olan Cumhuriyetle yönetilir." düşüncesiyle de halkçı görüşünü ulusçulukla birlikte Cumhuriyetçilik ilkesine baÄŸlamıştır.

              "Türkiye'de bolÅŸeviklik olmayacaktır. Çünkü Türk hükümetinin ilk amacı halka özgürlük ve mutluluk vermektir."

              Mustafa Kemal'in demokrasi anlayışı, Kemalizm'in en önemli ilkelerinden olan "Halkçılık"tan da soyutlanamaz. Atatürk baÅŸlangıçta Halkçılığı ÅŸu ÅŸekilde tanımlıyordu: "Bugünkü varlığımızın asıl niteliÄŸi milletin genel eÄŸilimlerini ispat etmiÅŸtir. O da Halkçılık'tır, halk hükümetidir, hükümetlerin halkın eline geçmesidir." Ama zamanla bu ilkenin de içeriÄŸi geliÅŸti ve Halk Partisi'nin programlarında üç ögeyi içermeye baÅŸladı: Siyasal demokrasi, Yasalar önünde eÅŸitlik, Sınıf çatışmalarının kabul edilmemesi ve toplumun dayanışma içerisinde geliÅŸmesi.
              Osmanlı Ä°mparatorluÄŸu'nun çöküş döneminde giriÅŸilen reformlar, hep devleti kurtarmak amacına dönüktü. Oysa Mustafa Kemal, halka güç kazandırmadan, halka dayanıp onun yaratıcı gücünden yararlanmadan çaÄŸdaÅŸ bir topluma ulaşılamayacağının bilincindeydi. 1922'de Meclis kürsüsünden ÅŸunları söylüyordu: "Türkiye'nin gerçek sahibi ve efendisi, gerçek üretici olan köylüdür... Diyebilirim ki, bugünkü yıkım ve yoksulluÄŸun biricik nedeni, bu gerçeÄŸin gafili bulunmuÅŸ olmamızdır. Gerçekten yediyüz yılda beri dünyanın çeÅŸitli ülkelerine göndererek, kanlarını akıttığımız, kemiklerini topraklarında bıraktığımız ve yediyüz yıldan beri emeklerini ellerinden alıp savurduÄŸumuz ve buna karşılık her zaman aÅŸağılama ve alçaltma ile karşılık verdiÄŸimiz ve bunca özveri ve bağışlarına karşı iyilik bilmezlik, küstahlık, zorbalıkla uÅŸak durumuna indirmek istediÄŸimiz bu soylu önünde büyük bir utanç ve saygıyla gerçek durumumuzu alalım."
              Mustafa Kemal, yine KurtuluÅŸ Savaşı yıllarında Meclis önünde yaptığı bir konuÅŸmada, Halkçılığın toplumsal - ekonomik içeriÄŸini şöyle açıklıyordu: "Toplumsal uÄŸraÅŸ yönünden düşündüğümüz zaman, biz yaÅŸamını, bağımsızlığını kurtarmak için çalışan kimseleriz, zavallı bir halkız! Kendimizi bilelim. Kurtulmak, yaÅŸamak için çalışan ve çalışmaya zorunlu olan bir halkız! Bundan ötürü her birimizin hakkı vardır. Yetkisi vardır. Fakat çalışmakla bir hakkı elde ederiz. Yoksa arka üstü yatmak ve yaÅŸamını çalışmaktn uzak geçirmek isteyen kiÅŸilerin bizim toplumumuz içerisinde bir hakkı yoktur. O halde söyleyiniz baylar! Halkçılık toplumsal düzenini emeÄŸine, hukukuna dayatmak isteyen bir toplumsal uÄŸraÅŸtır."
              Kemalizm, seçkinciliÄŸe karşı bir ideolojidir. Halkçılık ilkesinden hareketle yapılan bir çok reform, Osmanlı geleneÄŸinin ürünü olan seçkin - halk ikilemini aÅŸmaya yöneliktir. Bu amaçla giriÅŸilen en önemli atılımlardan birisi; "Türk Dili'ni yabancı dillerin boyunduruÄŸundan kurtarmak" amacıyla gerçekleÅŸtirilen "Dil Devrimi", yani, dilde arılaÅŸtırma çabalarıdır. Sadece seçkinlerin anladığı Arapça - Farsça yüklü Osmanlıca terkedilmiÅŸ, türetme ile zenginleÅŸtirilmiÅŸ Türkçe yazın ve bilim dili olmaya baÅŸlamıştır. Aslında öğrenilmesi güç olan eski yazının yerine latin alfabesinin kabulü, halkın eÄŸitimini kolaylaÅŸtırmak amacını da taşımıştır.
              Kemalist Halkçılık, ayrıcalıksız, sınıfsız bir toplum öngörüyordu. Fakat bu, toplumsal sınıfları kaldırmayı amaçlayan marksist anlamda bir "egemen sınıf" ve işçi sınıfı bulunmadığı varsayımından hareket etmekteydi. Öyleyse varolmayan bir sınıf çatışması ve aryrıcalıklı toplum kesimleri yaratılmamalıydı. Ekonomik geliÅŸmeyi saÄŸlamak için toplumdaki tüm olanaklar deÄŸerlendirilmeye çalışılırken bu beklentiye ters düşen bir durumun doÄŸması, Kemalizm'in, bir temel özelliÄŸinin gözden kaçmasına neden olmamalıdır: "Atatürkçülük, herhangi bir sınıfın egemenliÄŸini reddeden, ılımlı toplumculuÄŸu öngören, her türlü sömürüye karşı bir dünya görüşüdür. Atatürkçü Halkçılık, yönetimde, siyasada, kalkınmada, gelirlerin dağılımında, devlet ve ulus olanaklarının kullanılmasında halk yararının gözetilmesini amaÅŸlar."
              "Peki Halk nedir?" sorusunun yanıtı ise ÅŸudur: Halk, ayrıcalıklara sahip bulunmayan toplum kesimlerinin toplamıdır!


--------------------------------------------------------------------------------


Bugün haklı olarak kıvanç duyabileceğimiz bütün başarıların sırrı yeni Türkiye Devleti'nin yapısındadır.
Gerçekte, Türkiye Devleti'nin, bu yeni müessesenin dayandığı esaslar, nitelik yönünden kendinden önceki tarihi müesseselerin esaslarından başkadır.
Bunu bir kelime ile ifade etmek lazım gelirse, diyebiliriz ki, yeni Türkiye Devleti bir halk devletidir, halkın devletidir. ( 1923 )

Bugünkü varlığımızın temel niteliği milletin genel eğilimini ispat etmiştir, o da halkçılıktır ve halk hükümetidir. ( 1920 )

İç siyasetimizde ilkemiz olan halkçılık, yani milletimizin bizzat kendi geleceğine sahip olması esası Anayasamız ile ispat edilmiştir. ( 1921 )

Bizim görüşümüz - ki halkçılıktır - kuvvetin, kudretin, egemenliğin idarenin doğrudan doğruya halka verilmesidir, halkın elinde bulundurulmasıdır. Yine şüphe yok ki, bu dünyanın en kuvvetli bir esası, bir ilkesidir. ( 1920 )

Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti bir halk hükümetidir. Memleket menfaatlerine ait konularda, milletin fertleri ile hükümet arasında vazife yönüyle ortaklık vardır. ( 1921 )

Bizim hükümet şeklimiz tam bir demokrat hükümettir. Ve lisanımız da bu hükümet, halk hükümeti olarak ifade edilir. ( 1922 )

Ne olduğumuzu bilelim. Kurtulmak, yaşamak için çalışan ve çalışmaya mecbur olan bir halkız! Bundan dolayı her birimizin hakkı vardır. Yetkisi vardır. Fakat çalışmak sayesinde bir hakkı kazanırız. Yoksa arka üstü yatmak ve hayatını çalışmaktan uzak geçirmek isteyen insanların bizim toplumumuz içerisinde yeri yoktur, hakkı yoktur! O halde... Halkçılık, toplum düzenini çalışmaya, hukuka dayandırmak isteyen bir toplum sistemidir. ( 1924 )

Bizim halkımızın çıkarları birbirinden farklı sınıf halinde değil; aksine varlıları ve çalışmalarının sonuçları birbirine lâzım olan sınıflardan ibarettir. ( 1923 )

Türkiye Cumhuriyeti halkını ayrı ayrı sınıflandıran oluşumş değil ve fakat kişisel ve sosyal hayat için iş bölümü itibarıyla çeşitli mesleklere ayrılmıl bir toplum olarak görmek esas prensiplerimizdendir. ( 1931 )