TARÄ°KAT, TEKKE ZAVÄ°YE ve TÃœRBELERÄ°N KAPATILMASI

      Osmanlı toplum ve eÄŸitim hayatında önemli bir yere sahip olan tekke ve zaviyeler zamanla yozlaÅŸmış ve toplumsal alanda bölünme ve gruplaÅŸmalara sebep olmuÅŸtu. Uygar ve ileri bir millet olma amacını güden toplumumuz için tekke, zaviye, türbe ve tarikat gibi engeller kaldırılması zorunlu kurumlardı. Atatürk, Kastamonu'da 30 AÄŸustos 1925'te söylediÄŸi bir nutukta türbelerin, tekkelerin ve zaviyelerin kapatılmasının ve tarikatların kaldırılmasının iÅŸaretini vermiÅŸtir; "Ölülerden medet ummak, medeni bir cemiyet için, ÅŸindir(lekedir). Efendiler ve ey millet, biliniz ki, Türkiye Cumhuriyeti ÅŸeyhler, derviÅŸler, müritler ve meczuplar memleketi olamaz. En doÄŸru en hakiki tarikat, medeniyet tarikatıdır."

      30 Kasım 1925 tarih ve 677 sayılı kanunla tekke, zaviye ve türbelerin kapatılması kabul edilmiÅŸ ve birtakım unvanların kullanılması yasaklanmıştır. Kanun, bütün tarikatlarla birlikte, ÅŸeyhlik, derviÅŸlik, müritlik, dedelik, seyitlik, çelebilik, babalık, emirlik, halifelik, falcılık, büyücülük, üfürükçülük, gaipten haber vermek ve murada kavuÅŸturmak amacıyla muskacılık gibi, eylem, unvan ve sıfatların kullanılmasını, bunlara ait hizmetlerin yapılmasını ve bu unvanlarla ilgili elbise giyilmesini de yasaklamıştır.