SOSYALİST GERÇEKÇİLİK
                                                                                   
'Sosyalist gerçekçilik'  kavramı ,RAPP'ın (Rosiskaya Asotsiyatsiya Proletarskih Pisateley )(Proteler RusYazarı DerneÄŸi) 'diyalektik maddeci' bir estetik kurmak amacıyla, Gorki'nin yapıtını ve Marx, Engels, Plehanov ve Lenin 'in (Organisation du parti et literature de parti)(parti örgütü ve parti edebiyatı-1905) çalışmalarına dayanarak 1932'deortaya çıktı. 1934 Kongresi'nde Jdanov'un etkisiyle, sosyalist gerçekçilik,Sovyet yazarlar birliÄŸi'nin resmi öğretisi oldu.Anlatım biçimlerini yazara bırakmakla birlikte, devrimci geliÅŸimi içinde kavranan toplumsal gerçeÄŸin, aslına baÄŸlı bir betimlemesini ve kitlelerin uyanışına katkıda bulunmayı istiyordu. Böylece yazarın emekçi sınıfının (partiynost) yanında yer alması, anlaşılır ve ulusal düşünüşe (narodnost) uygun yapıtlar vermesi gerekiyordu. Yeni bir edebiyatın oluÅŸmasını teÅŸvik etmiÅŸ olan (destansı roman, yeni bir kahraman tipi, toplumsal deÄŸiÅŸimin romantizmi vb.) sosyalist gerçekçilik, 1954'e kadar domatik bir biçimde yorumlanarak (gerçeÄŸi karamsar biçimde betmlemeyi [doÄŸalcılık], deneyi [biçimcilik], dış etkileri [kozmopolitik] reddetme) genellikle verimli olamadı. 1954'te ,Yazarlar kongresi ,sosyalist gerçekliÄŸin onaylanarak, estetik alana yaygınlaÅŸtırılmasını (ulusal kimliÄŸin vurgulanmasına ve kiÅŸisel araÅŸtırmalara hoÅŸgörü gösterilmesi) kabul etti:bundan sonra 'açık' bir nitelik kazanan sosyalist gerçekçilik, pek çok yapıta temel oluÅŸturdu.