DÃœZENLÄ° ORDUNUN KURULMASI
 


      Ä°stanbul Hükümeti ve iÅŸgal devletlerinin kışkırtmalarıyla çıkan ayaklanmaları bastırmak ve günden güne ilerleyen Yunan ordusunu durdurmak, ancak düzenli bir ordu ile mümkündü. Bu iki sorun çözülmeden bağımsızlığı elde etmek imkansızdı. Mondros Mütarekesinden sonra ordular terhis edilmiÅŸti. Elde Kazım Karabekir'in komutanı olduÄŸu Erzurum'daki 15. Kolordu'dan baÅŸka, gerçek savaÅŸ gücü taşıyan birlik yoktu. Ordu yalnız boÅŸ kadrolar durumundaydı. Gerek Temsil Heyeti, gerek ardından kurulan yeni Meclis silahlanmaya ve seferberliÄŸe gidecek durumda deÄŸildi. Ancak, ayaklanmalar bastırılmalı ve Yunan ilerleyiÅŸi durdurulmalıydı.

      Batı Anadolu'da, Ä°zmir'in iÅŸgalinden sonra vatansever üç Albay, Kazım Özalp (Orgeneral), Bekir Sami (Anday) ve Åžerif (Aker) Beyler, emirlerindeki birliklere katılanlarla birlikte direnmeye baÅŸlamışlardı. Ancak bu direniÅŸler güçsüzdü ve gerilla eylemleri ile düşmana zarar vermekten öteye geçmiyordu. Bu tür direniÅŸler Kuvay-ı Milliye (Milli Kuvvetler) ruhunu doÄŸurdu. Balıkesir ve AlaÅŸehir Kongreleriyle Egeli yurtseverler bu hareketi daha bilinçli ÅŸekilde desteklediler. Yunan iÅŸgalinin büyük zulümlerle ilerlemesi pek çok yurttaşın bu direniÅŸlere katılmasını saÄŸladı.

      DireniÅŸ hareketleri olumlu ama yetersizdi. Kuvay-i Milliye birlikleri içinde Çerkes Ethem gibi büyük baÅŸarılar elde edenler oldu. Ancak bu birlikler gerçek bir ordu olmaktan çok uzaktı. Yalnızca kendi ÅŸeflerini dinliyor, Ankara'daki Genelkurmayın buyruklarına uymuyorlardı. Ayrıca bu birlikler ayaklananları kendi ÅŸeflerinin isteklerine göre hukuk kurallarına uymadan cezalandırıyorlardı. Yunanlıların 22 Haziran 1920'de baÅŸlattıkları saldırı önlenemedi. Meclisin, 12 Temmuz 1920'de yaptığı toplantıda bazı milletvekilleri Yunan saldırısının durdurulamamasında cephedeki komutanların suçlu olduÄŸunu belirttiler. Mustafa Kemal PaÅŸa bu suçlamaların doÄŸru olmadığını, Avrupa devletlerince silahlandırılmış ve donatılmış Yunan ordusuna sadece milli ve gönüllü kuvvetlerle karşı koymanın mümkün olmadığını belirterek, artık TBMM'nin gerçek anlamda bir orduya sahip olması gerektiÄŸini ileri sürdü. Bunu gerçekleÅŸtirmek için, milli kuvvetlerde bulunan yetenekli personelin, düzenli asker olarak ordu birliklerinin kadrolarına geçirilmesini ve yeniden bazı doÄŸumluların silah altına alınması gerektiÄŸini ifade etti. TBMM'nin bu konudaki kararı üzerine düzenli ordu kurulmaya baÅŸlandı.

      Bu karara, bazı Kuvay-i Milliye birlikleri karşı çıktı. Ama daha önce Mustafa Kemal'in aldığı önlemlerle bir çok Kuvay-i Milliye birliÄŸi ordu içerisinde eritilmiÅŸti. Yeni silah altına alınanlarla beraber düzenli ordu hızla oluÅŸmaya baÅŸladı. Artık Türk Ordusu temel olarak yeniden kurulmuÅŸ bulunuyordu. 9 Kasım 1920 de Batı Cephesi iki komutanlığa bölündü: Batı ve Güney Cepheleri. Batı Cephesi komutanlığına Genel Kurmay BaÅŸkanı Albay Ä°smet (Ä°nönü) Bey, Güney Cephesi komutanlığına da İçiÅŸleri Bakanı Albay Refet Bey atandı. Buradaki kuvvetlerin savaÅŸ yeteneÄŸi artırıldı ve örgütlenmesi sürdürüldü. Milli Mücadelenin ilk günlerinde baÅŸarılı hizmetlerde bulunan çete reisi Çerkes Ethem, komutasındaki Kuvay-i Seyyare adını taşıyan müfreze, Albay Ä°smet Bey'in komutanı olduÄŸu Batı Cephesi içinde yer alıyordu. Çerkes Ethem ve kardeÅŸlerinin cephe komutanını tanımamaları ve düzenli ordu disiplinine uymamaları üzerine, Bakanlar Kurulu 27 Aralık 1920'de bu birliklerin etkisiz hale getirilmesine karar verdi. Çerkes Ethem kuvvetleri, baÅŸarılı bir ÅŸekilde dağıtıldı ve buyruÄŸundaki kiÅŸilerin çoÄŸu düzenli orduya